Ο Μίμης Φωτόπουλος υπήρξε ένας από τους πιο σημαντικούς και ταλαντούχους ηθοποιούς στον παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο. Όμως η ζωή του δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα. Η άγνωστη ιστορία που συγκλονίζει μέχρι και σήμερα, όταν συνάδελφός του τον πρόδωσε και βρέθηκε εξόριστος στην Αίγυπτο να βασανίζεται φρικτά.
Μπορεί να γνώρισε τη δόξα, τη φήμη, την αναγνώριση από τον ελληνικό λαό, τους δημιουργούς αλλά και τους συναδέλφους, όμως ο Μίμης Φωτόπουλος υπήρξε ένας βασανισμένος άνθρωπος, που στερήθηκε πολλά αλλά ποτέ δεν ξέχασε τα ιδανικά του. Ακόμη και όταν εξαιτίας αυτών των ιδανικών, βρέθηκε εξόριστος στην Αίγυπτο να βασανίζεται φρικτά, αυτός όχι μόνο δεν τα παράτησε αλλά βρήκε για άλλη μία φορά στο θέατρο την παρηγοριά του.
Αυτή τη φορά θα σας εξιστορήσουμε μία άγνωστη πλευρά της ιστορίας του ηθοποιού. Όταν προδόθηκε από συνάδελφο και βρέθηκε να ζει κάτω από υπό άθλιες συνθήκες σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Κι ακόμη κι εκεί, έσφιξε τα δόντια και επιβίωσε. Μία ιστορία που συγκλονίζει αλλά και εμπνέει μέχρι και σήμερα. Διαβάστε παρακάτω:
Πώς ο Μίμης Φωτόπουλος κατέληξε εξόριστος στην Αίγυπτος;
Ο ρόλος του Μίμη Φωτόπουλου στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο
Υπήρχε κάποτε ένα στρατόπεδο που βρισκόταν 150 χιλιόμετρα μακριά από την Αλεξάνδρεια και ήταν τόπος εξορίας Ελλήνων αριστερών κατά τη περίοδο των Δεκεμβριανών. Ήταν το στρατόπεδο της Ελ Ντάμπα και ήταν βρετανικό αν και βρισκόταν στην Αίγυπτο. Εκεί στάλθηκαν πάνω από 5.000 Έλληνες αριστεροί και όχι μόνο. Ανάμεσα σε αυτούς και ο κορυφαίος ηθοποιός Μίμης Φωτόπουλος.
Πάμε όμως να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Κατά τη περίοδο της κατοχής ο Μίμης Φωτόπουλος εντάχθηκε στην αντίσταση και συμμετείχε ενεργά στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο. Λόγω της μόρφωσής του, είχε αναλάβει περισσότερο διαφωτιστικό ρόλο. Μετέφερε με λίγα λόγια τις ιδέες και τη θεωρία της επανάστασης στον απλό κόσμο.
Το 1944 λοιπόν έγινε μέλος και στον θίασο των Ενωμένων Καλλιτεχνών της ομάδας των ηθοποιών που προέτασαν μέσα από τα έργα τους τις ιδέες της αριστεράς. Σαν μέλος αυτού του θιάσου λοιπόν συμμετείχε σε παραστάσεις που γίνονταν σε υπόγεια θέατρα υπό το άγρυπνο μάτι ανθρώπων του ΕΛΑΣ που φύλαγαν ηθοποιούς και θεατές από ενδεχόμενο χτύπημα.
Η σύλληψη του Μίμη Φωτόπουλου και η εξορία
Στα τέλη του 1944 λοιπόν, τα Δεκεμβριανά είχαν ήδη ξεσπάσει στην Αθήνα και οι συγκρούσεις των ανταρτών με τους Βρετανούς και τις κυβερνητικές δυνάμεις ήταν σφοδρές και καθημερινές. Πολλά ήταν τα σπίτια που κάηκαν και χιλιάδες οι άνθρωποι που βρήκαν τραγικό θάνατο, ανάμεσα σε αυτούς και πολίτες που έμειναν αμέτοχοι στη σύρραξη.
Ένα από τα σπίτια που παραδόθηκαν στις φλόγες ήταν κι αυτό του Μίμη Φωτόπουλου. Η απώλεια ήταν μεγάλη γιατί τόσο ο ίδιος όσο και ο αδερφός του έμειναν στον δρόμο. Όμως εκτός αυτού μέσα στο σπίτι τους τα δύο αδέρφια είχαν μία τεράστια βιβλιοθήκη με περισσότερα από 2.000 βιβλία που κάηκαν ολοσχερώς.
Την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1945 ο Μίμης Φωτόπουλος επισκέφθηκε τα στέκια των καλλιτεχνών στο Κολωνάκι προκειμένου να βρει δουλειά. Εκεί έγινε και η σύλληψή του αφού τον είχε προδώσει συνάδελφός του. Ο ίδιος έχει περιγράψει τη στιγμή της σύλληψης στο βιβλίο του «Το ποτάμι της ζωής μου»:
«Ξαφνικά, ένα βάναυσο χέρι μου χτύπησε τον ώμο. Γυρίζω και βλέπω έναν ταξιθέτη. Ήτανε το πασίγνωστο τομάρι του θεάτρου, ο Αποστόλης. Σε λίγο, να ‘μαι στα βάθη ενός κρατητηρίου. Βρισκόμουν βέβαια σε ένα αστυνομικό τμήμα, που στεγαζόταν σε κάποια πολυκατοικία κοντά στην οδό Αμερικής. Στην αρχή ήμουν ο μόνος ένοικος. Μα μέσα σε δύο ώρες, αυτό το μπουντρούμι είχε γεμίσει με τόσο κόσμο που δεν είχαμε αέρα να αναπνεύσουμε».
Δείτε ακόμα Ο φόνος που στιγμάτισε την Τζένη Καρέζη: Σκότωσε την αδερφή του κι άλλους 2 ανθρώπους για να ξεπλύνει την οικογενειακή ντροπή
Λίγες μέρες αργότερα οι κρατούμενοι φορτώθηκαν σε ένα καράβι και έφυγαν από το Φάληρο με άγνωστο προορισμό. Μέσα σε αυτό το πλοίο βρίσκονταν στοιβαγμένοι Έλληνες άντρες κάθε ηλικίας και κανείς τους δεν γνώριζε πού τους πήγαιναν.
«Μας βάλανε στα έγκατα του καραβιού και μας κλείσανε πίσω από καγκελωτές σιδερένιες πόρτες, με σκοπούς μπροστά να μας φυλάνε. Ότι σαλπάραμε το καταλάβαμε από το τράνταγμα της προπέλας, καθώς έσκιζε τα νερά του Σαρωνικού. Για που τραβάγαμε; Σίγουρα πάντως όχι για την Αίγινα».
Τα βασανιστήρια
Οι συνθήκες ζωής σε αυτό το στρατόπεδο ήταν πολύ δύσκολες. Το στρατόπεδο είχε στηθεί πρόχειρα σε αμμόλοφους της ερήμου και οι Έλληνες που δεν είχαν συνηθίσει το κλίμα της Αιγύπτου δυσκολεύτηκαν να προσαρμοστούν. Την ημέρα η ζέστη ήταν αφόρητη ενώ το βράδυ η παγωνιά τους τρυπούσε τα κόκαλα. Οι υποδομές ήταν σχεδόν ανύπαρκτες.
Οι εξόριστοι ζούσαν μέσα σε συρματοπλέγματα που έμοιαζαν με τεράστια κλουβιά και οι σκηνές δεν έφταναν για όλους με αποτέλεσμα να συνωστίζονται για να κοιμηθούν. Φυσικά οι ψείρες έκαναν γρήγορα την εμφάνισή τους. Το φαγητό ήταν μία εξίσου δύσκολη εμπειρία αφού στην έρημο οι αμμοθύελλες ήταν συχνές. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα πολύ συχνά οι εξόριστοι να μασάνε κόκκους άμμους, μέσα στο λιγοστό φαγητό που τους έδιναν.
Όλοι έψαχναν διεξόδους που θα κράταγαν ζωντανή την ελπίδα τους για ζωή και ο Μίμης Φωτόπουλος βρήκε αυτή την ελπίδα μέσα στο θέατρο. «Καιρό τώρα σκεφτόμασταν, πως μας έλειπε κάτι το ουσιαστικό. Ήταν το θέατρο. Στο κλουβί μας υπήρχε ένας θεατρώνης, ένας υποβολέας κι ένας ηθοποιός. Μετά τις παραστάσεις που δώσαμε μες το κλουβί μας, φύγαμε για περιοδεία και στ’ απέναντι κλουβί».
Η επιστροφή του στην Ελλάδα
Για αρκετό καιρό λοιπόν ο Μίμης Φωτόπουλος και η ομάδα του διασκέδαζαν τους υπόλοιπους κρατούμενους κάνοντας κάτι δημιουργικό. Και οι μέρες κυλούσαν…Οι συγγενείς του ηθοποιού στην Ελλάδα δεν είχαν καταφέρει να μάθουν τίποτα για τη τύχη του. «Μας δώσανε από ένα επιστολόχαρτο να δώσουμε στους δικούς μας ένα μήνυμα που θα ‘βαζε τέλος στην αγωνία της μάνας μου.
«Μάνα μου, βρίσκομαι στην Αφρική, στα σύρματα, χωρίς να ξέρω γιατί. Μ’ αρπάξανε βάναυσα μέσα από τη ζεστασιά σας. Είμαι καλά. Όμως, η σκέψη μου είναι όλες τις ώρες κοντά σας. Γράψτε μου αμέσως δυο λέξεις, να μάθω κάτι για σας. Η αγωνία μου είναι τέτοια, που δεν περιγράφεται». Φυσικά η ίδια αγωνία κυρίευσε όλη την οικογένεια.
Έτσι όταν ο ηθοποιός επέστρεψε τον Μάρτιο του 1945 η ξαδέρφη του που τον αντίκρισε πρώτη ξαφνιάστηκε τόσο που της έπεσε από τα χέρια το ταψί με το φαγητό που κρατούσε. Ήταν 25η Μαρτίου και ο Φωτόπουλος θεώρησε τη μέρα εκείνη σημάδι της μοίρας. Η περιπέτεια του ηθοποιού είχε αίσιο τέλος, αλλά ο ίδιος δεν ξέχασε ποτέ τη σκληρή εμπειρία της εξορίας.
Γι’ αυτό, η περιγραφή της περιόδου εκείνης στο βιβλίο του, είναι πολύ ζωντανή. Ο Μίμης Φωτόπουλος γεννήθηκε στις 20 Απριλίου του 1913 και έφυγε από τη ζωή στις 29 Οκτωβρίου του 1986, σε ηλικία 73 ετών.
Νομίζουμε ότι ξέρουμε μερικούς ανθρώπους, απλά και μόνο επειδή τους έχουμε απολαύσει εκατοντάδες φορές μέσα από σειρές και ταινίες που πρωταγωνιστούσαν. Όμως ο Μίμης Φωτόπουλος δεν είναι ο μόνος ηθοποιός που κράτησε για πολλά χρόνια κρυμμένα μερικές πλευρές του εαυτού του. Ένας άλλος σπουδαίος ηθοποιός, ο Κώστας Χατζηχρήστος, κάποια στιγμή στο παρελθόν κλήθηκε να σκοτώσει δύο παιδιά. Διαβάστε την ιστορία του που συγκλονίζει μέχρι και σήμερα, εδώ.
Σχετικά άρθρα:
All photos via: ERT.gr
Εσείς γνωρίζατε αυτήν την ιστορία για τον Μίμη Φωτόπουλο; Πείτε μας την γνώμη σας στα σχόλια.
Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου χωρίς την γραπτή άδεια από τον εκδότη.
